Een wandeling door het Oosterpark
Er hangt iets rustig magisch in de lucht op dinsdagen in het Oosterpark in Amsterdam. Terwijl de stad bruist van de fietsen en drukke agenda’s, ontvouwt zich net om de hoek bij De Kastanjehof een heel ander ritme. Als je door de deuren van dit woonzorgcentrum stapt, voelt het alsof je een oase van oprechte warmte en geborgenheid binnenstapt. Het is een gastvrij thuis voor oudere bewoners, maar er is ook een leuk dagprogramma met sociale en culturele activiteiten waar mensen van alle achtergronden welkom zijn.
Een herinnering om even rustig aan te doen en contact te maken
Onlangs kreeg ik de kans om als vrijwilliger bij Serve the City mee te doen aan een wekelijkse wandeling op dinsdag in het park. Een ervaring die me liet zien hoe zo iets eenvoudigs als een wandeling je perspectief volledig kan veranderen. Het uitgangspunt is vrij eenvoudig. Vrijwilligers vormen duo’s met bewoners en duwen hun in een rolstoel door het Oosterpark. Werkt het weer niet mee, dan is er een alternatief plan. Maar gelukkig was het weer deze dinsdag perfect! Mijn wandelpartner vertelde me hier en daar iets over haar leven. Ook met de andere vrijwilligers en bewoners gingen de gesprekken soepel. Halverwege stopten we even voor een korte pauze in een café, en daar kletsten we gezellig verder. Tijdens deze wandeling speelde haast geen rol, wat het allemaal nog leuker maakte!
Een verhaal geweven in draad
Halverwege de middag keerden we terug naar De Kastanjehof. Toen we eenmaal binnen waren en de bewoners naar hun kamers hadden gebracht, liet mijn wandelgenoot me een prachtig geborduurd wandtapijt zien dat ze zelf had gemaakt. Toen ik ernaar vroeg, zei haar vriend gekscherend dat ze het binnen een paar dagen had gemaakt. Zij corrigeerde hem en zei dat het haar een paar jaar had gekost, maar dat ze niet precies wist hoe lang het precies had geduurd. Ze was super trots op het kunstwerk en dat liet ze ook echt zien. Een prachtige en ontroerende herinnering dat achter elk mens een leven vol creativiteit, veerkracht en kunstzinnigheid schuil kan gaan.
Samen delen en de schoonheid daarvan!
In het begin voelde ik me een beetje nerveus, aangezien ik een Engelssprekende vrijwilliger ben. Maar tijdens de wandeling en zelfs daarvoor, toen we bij elkaar kwamen, werd ik hartelijk verwelkomd en kreeg ik te horen dat het geen probleem zou zijn. Tijdens de wandeling wisselde ze moeiteloos Nederlands en Engels af, en vertelde ze trots dat ze als jong meisje op school Engels had geleerd. Toen ik die middag De Kastanjehof verliet, nam ik meer mee dan alleen de herinnering aan een aangename wandeling door het park. Deze wekelijkse wandelingen gaan niet alleen over frisse lucht of lichaamsbeweging; ze brengen verbinding, je maakt contact met elkaar, en het verstilt ons even. Iets wat de samenleving heel goed kan gebruiken!
